و گاهی نمی توان مانع جریان رود زندگی شد. پائولو کوئیلو
پ.ن. سانسهاي محدودي به نمايش در مي آيد: سينما فرهنگ ساعت ۱۷:۳۰ را مطمئن هستم . نمي خواهم اين جمله ي تبليغاتي از دستش ندهيد را دوباره تکرار کنم اما اگر نبينيدش حيف است چون تنها دو بار زندگي مي کنيم. از سه چهار مجموعه ای که از شمس لنگرودی خوانده ام "ملاح خیابانها" را بیشتر دوست داشته ام.توصیفات و تصویرهای شعرش گاهی متعجبم می کند آن قدر که دور از ذهن است.آن قدر که بدیع است آن قدر که ... راننده به ماشین که می رسد و ساک را توی صندوق عقب جا می دهد تازه می پرسد: کجا؟ همین که لب از لب باز می کنم هاج و واج نگاه می کند. شاید توی دلش خود را لعن و نفرین می کند. اگر عجله نکرده بود می توانست پانصد شاید هم هزار تومان بیشتر بگیرد.حرف دلش به زبان می آید:"عمو! اون مسیر که سه و پونصده!" تلاش می کند تا راهی بیابد و ضرر ناخواسته را جبران کند:" عمو پس من یه مسافر دیگه بزنم؟!" راضی نمی شوم اما راننده چشمش به خیابان است. مسافر پیدا نمی کند. می خندد اما نه دندانش پیداست و نه باز و بسته شدن لبهایش. من نمی بینم.باز به زبان می آید: "آخرش ببین خودت تنها شدی ها!" نوار را هل می دهد توی ضبط . آهنگ و ترانه بختیاری است. مرد عرب زبان است:"عمو! به خدا بنزین گرونه! چه کار کنیم؟ پول بنزین هم نمی شه!" از سهمیه ی بنزین می پرسم . جواب می دهد که کفاف نمی دهد مگر چه قدر است؟ و من از بد شدن روزگار می گویم و خودم هم نمی دانم چرا.مرد می گوید:" عمو ! می فهمی این نوار چی می گه؟" من جواب می دهم :"یه کم." اما خودم می دانم که کمی بیشتر می دانم. می پرسم :" مگه شما عرب نیستی؟" -"آره. ولی من برای این آی آی گوش می دم.(قسمتی که خواننده با سوز آی آی می خواند. یک نوع ناله کردن شدید.)نمی دونم چی می گه." به خانه نزدیک شده ایم. چشمش هنوز به خیابان است و آخر آنچه می خواهد می یابد. یک مسافر مسیر مستقیم.زنی ۵۰ ساله شاید حتی بیشتر.زنی که بختیاری است و البته یادآوری این نکته که ۲۰۰ تومان هم ۲۰۰ تومان است. به خانه می رسیم. کمی از مسیر را اشتباه رفته است و به موقع نپیچیده.شاید توی دلش لعنتم می کند اما می گوید:"عمو! کاش زودتر می گفتی!"شاید دارد توی ذهنش عدد و رقم آن بنزینی را که اشتباه رفته است می سنجد .وقتی ساک را از صندوق می آورد هیچی نمی گوید.دلش پیش همان پانصد تومان است وقتی می خواهد بقیه ی پولم را بدهد. راه به جایی نمی برد. می خندد و ساک را می دهد دستم:"بیا عمو!" و شاید اگر ته دلش آن پانصد تومانی قوت بیشتری می گرفت می گفت:" برو عمو!" پ.ن. فیلم The lives of others را ببینید حتما. داستان فیلم در آلمان شرقی می گذرد و شرایط خفقان قبل از فروریختن دیوار برلین را نشان می دهد. کلی از دیالوگهایش خوشم آمده است.عجب فیلمی بود...
مثل حرف زدن در خواب است
اول دیگران
و سپس تو را
بیدار می کند
