و گاهی نمی توان مانع جریان رود زندگی شد. پائولو کوئیلو
انگار نمي خواد دست از سرمون برداره... هر چند وقت يه بار دوباره چترشُ باز مي كنه و رو سرمون آوار مي شه ... همه بغض مي كنند... بعد دستشان را مي گيرند جلوي صورتشان ..بغضشان را خفه مي كنند شايد هم خودشان را ... هر جا مي ري عكسشُ مي بيني كه زل زده بهت ... گاهي انقدر توهم مي گيردت كه فكر مي كني واقعا مي بيني اش... « پاشو احمو ... پاشو... » مادرت حتما اين طور صدايت مي زند حالا... مرگ يكي ديگه از بچه هاي دانشكده حال همه را گرفت ... از من كه از دور مي شناختمش و مي دانستم فاميل هم اتاقي ام هست تا آنها كه همشهري و دوست نزديكش بودند ... پ.ن. كردها به احمد، احمو مي گويند. دارد اتفاقاتی توی دانشکده می افتد که به ادامه ی راه بیشتر از همیشه امیدوارم می کند ... سرگروه شدن دکتر افخمی شاید مهمترینش باشد اما مثل همیشه روسا تنها یک طرف قضیه اند... ما دانشجوها چه تغییری می خواهیم بکنیم ...باید منتظر ماند... نوشتن سخت است ... از آن سخت هایی که به دست آوردنش همیشه لذت به همراه دارد... همیشه خوب است ...حتی اگر فقط به درد سطل آشغال بخورد... . این روزها سرگرم بستن صفحه های شماره ی ۴ نشریه ام ... آنقدر سرگرم که تنهایی هایم را کمرنگ می کند. تنهایی های خوابگاهی آنجا که روح و فکرت را مدام نمی کاوند نعمتی است که نصیب روزهای شروع دوباره ام شده است...شکر این روزها را که دیگر نمی آید باز... پ.ن. هیچی... برای خالی نبودن عریضه پانوشت نوشتم! - امتحانات کشدار این ترم بالاخره تموم شد ولی مشغله های ریز و درشت من ...
