و گاهی نمی توان مانع جریان رود زندگی شد. پائولو کوئیلو
دوست استقلالی ام باز ی را از رادیو گوش می ده و می گه که اصلا براش مهم نیست فقط به خاطر نتیجه ی استقلال نشسته است پای رادیو ! با این حال وقتی سپاهان گل می زنه از خوشحالی رو زمین بند نمی شه! بچه ها از خوشحالی نمی دونن باید چه کار کنند ! جیغ می زنن وبعد آماده می شن که برن آزادی! دوست استقلالی ام بهشون تبریک می گه و طاقتش نمی شه که نگه: ولی حق سپاهان بود که ببره ها! وقت نمی کنم از "سال بلوا" بنویسم که نثرش را بیشتر دوست دارم و داستانش به روز شده ی همان داستان عشق دختر پادشاه هست به زرگر . یا از "همنوایی شبانه ی ارکستر چوبها"ی رضا قاسمی که حس مشترکی بانثرش ندارم و البته به خاطر مهاجر بودن شخصیت اصلی داستان می شود یک جورهایی بیگانگی اش را توجیه کرد. پنجره برگزار می کند: پخش فیلم مستند "خانه سیاه است" کاری از: فروغ فرخزاد شنبه ۲۱/۲/۱۳۸۷ - ساعت ۱۱:۳۰ خ شریعتی -سه راه ضرابخانه - خ شهید گل نبی -دانشکده ی علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی این نمایشگاه هم گذشت... گوشی تلفن را میان زمین و هوا رها می کنم و به رضا خیره می شوم که داد می زند : چی شده؟ مامان نگاهش را از تلویزیون می گیرد. رضا ابروهایش را بالا می برد : یعنی چی ؟ بغض می کنم . مامان دستمال کاغذی توی دستش را می پیچاند. رضا دست چپش را می برد طرف سرش. دست می کشد روی موهای کوتاهش: کِی؟ مامان لبش را می گزد: راست می گی ؟ دستم را می گیرم جلوی دهانم. اشک می آید توی چشمهای مامان. رضا حلقه را توی انگشتش می چرخاند. اردیبهشت ۸۷ امروز یعنی روز دوازدهم اردیبهشت که همزمان است با روز معلم، برای مطبوعاتیها روزی آرمانی به شمار می آید روزی که گویی تنها در آرمانشهر خود آن را جستجو می کنند . انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران به مناسبت روز جهانی آزادی مطبوعات همایشی برگزار کرد که طی آن پنج روزنامه نگار برتر اعلام شدند :1-مرحوم احمد بورقانی 2- لطفالله میثمی 3- عذرا دژم 4- هوشنگ گلمکانی( به دلایل مشکلات کاملاشخصی نتوانست در مراسم شرکت کند ) 5- محمد قوچانی محمد قوچانی سردبیر سابق روزنامه ی مرحوم هم میهن که سال گذشته توقیف شد و سردبیر کنونی هفته نامه ی شهروند امروز که صدایش از استرس و شاید هیجان می لرزید وقتی پای میکروفن حاضر شد گفت که سخنران خوبی نیست و به جای آنکه بر اساس متن صحبت کند از روی متن می خواند. قوچانی در 10 دقیقه متن بلند بالایی را خواند که در ادامه می آید . نکته ی جالب این متن سوالهایی است که شاید گذشته از طرح آن برای تمام فعالان عرصه ی مطبوعات بیشتر دغدغه ی دانشجویان روزنامه نگاری چون من باشد که جایگاهی برای آینده ی خود نمی بینند حتی در عرصه ی سینما و ادبیات . پ.ن. ازآنجا که متن طولانی است تکه تکه آن رامی نویسم و پست می کنم . هر جاکه مطمئن نبوده ام از آنچه شنیده ام نقطه چین می گذارم که البته در حد یکی دوکلمه است. اگر اشتباهی دیدید ممنون می شوم که تذکردهید. سرعت خواندن بالابود و سرعت شنیدن من کم. بخوانید و اگر دوست داشتید فکر کنید ! گوش نمی دهد و حمام رفتن را بهانه می کند... غر می زنم ... رقیه دوست من و هم اتاقی او به من دلداری می دهد که اشکال نداره عزیز! یعنی حالا نمی شه فردا صحبت کنی ! و وقتی به او می گوید :حالا نمی شه خودت پسورد را بزنی! بی جواب می ماند نه من راه دیگری دارم نه او! پله ها را دو تا دو تا پایین می روم ... سرپرستی ...نگهبانی .... "یک ساعت صبر کن تا ببینم چه می شود " مسئول شب هست و مهربان... تمام قصه ی نشریه را می ریزم روی دایره شاید که حل شود... پله ها را بالا می روم ... پایین می ایم .. زنگ می زند... حل نمی شود... کمی موعظه می کنم که نباید این طور باشد که... نمی شود صبر کرد... کار لنگ است ...حل نمی شود... باز هم تاخیر... .
این روزها جای "هم میهن " خیلی خالی است و یادش مدام برایم تکرار می شود . یاد همان روزهای آخر اردیبهشت و اول خرداد می افتم که با سکینه با شوق تا دکه ی نزدیک دانشکده می رفتیم و هم میهن می خریدیم و کارمان شده بود خواندن روزنامه که هر چه می خواندیم از بس که مطلب داشت تمامش نمی کردیم. یاد آن روز کذایی می افتم که خبر توقیفش را شنیدم و هنوز هم دلم می سوزد وقتی روزنامه ها را نگاه می کنم و می بینم هیچ کدامشان هم میهن نمی شود که هنرشان به سیاسی نوشتن های ضعیفشان است و بقیه ی جنبه ها را هم نادیده گرفته اند.
این روزها دلم لک زده برای روزهای فرجه ی امتحانی که فقط برای خریدن هم میهن شال و کلاه می کردیم و از خوابگاه بیرون می زدیم ... !
ادامه مطلب
