و گاهی نمی توان مانع جریان رود زندگی شد. پائولو کوئیلو
ما آدمها عادت کرده ایم به قضاوتهای خوب و بد از آشنایانمان بی آنکه آنها را خوب بشناسیم. ما عادت کرده ایم از آدمهای اطرافمان بت بسازیم و هر وقت دلمان خواست بتهایمان را به بدترین شکل بشکنیم. همه فکر می کنند آن کس که بتی می سازد بیش از آن کس که بتی می شود ضربه می خورد . اما چه کسی جواب نبودنهای بتی را می دهد که بت ساز و بت شکن ساخته است؟ آیا بتها حق ندارند از آنچه هستند دفاع کنند؟ چه کسی این حق را از آنها می گیرد که به دیگران اجازه ندهند که هر طور دلشان می خواهد در موردشان قضاوت کنند؟ پیرمرد حقوقدان می گفت چون دانشگاهی هستم بهت می گم باید تموم حاشیه را بری و تحقیق کنی ؟ تا بفهمی علت چیه؟ من برایش توضیح می دهم که تحقیق دیگری نیاز هست. من ارتباطات می خونم و می خوام بدونم برداشت مردم از سریال روز حسرت چیه؟ می خوام بدونم پیامی که کارگردان می خواسته به مخاطبش بگه به همون صورت دریافت شده یا نه؟ چیزهایی هم از رمز گذاری و رمزگشایی می گم . حقوقدان پیر اما راضی نمی شود . فکر می کند من باید تمام پس زمینه های ترویج ازدواج موقت و مجدد در ایران را بدانم . پ.ن. راستش هیچ فکر نمی کردم رسما جایی به نام خانه ی عفاف باشد اما وقتی حقوقدان پیر گفت که هست و حتی یک اشاره ای کرد به آدرسش شوکه شدم. اگر شما ها چیزی در این مورد شنیدین خبرم کنید. می خوام بدونم این قضیه تا چه حد درسته؟ توی اینترنت که خیلی مطلب پیدا نکردم. راستش مصاحبه با استادی که خودش روزی مصاحبه درس می داده است کمی برایم دلهره آور بود اما امروز وقتی نشسته بودم پای حرفهای دکتر فرقانی کلی از این کار خوشم آمد. مصاحبه با آدمی که خودش اعتراف می کند به تودار و درونگرا بودنش و کشف روزهای خوب و بد آدمها بیش از آنچه همیشه فکر می کردم جالب است. پ.ن.۲. نمی دانم کلمه ی " شتک " را کجا خوانده ام اما به نظرم معنی اش باید یکدفعه پاشیده شدن چیزی مثل خون یا آب باشد که اثرش قطره قطره بماند. مدام با خودم فکر می کنم چرا دیوار حاشای بعضی آدمها اینقدر بلند شده است. و دیوار اعتماد من به این آدمها این قدر کوتاه. رسوایی برای آنکه وقاحت را به کمال رسانده است مصداق همان مثل قدیمی است: خجالت برایش عروسی است! خانم پیر رو می کند به من دوباره و لبخند می زند. به دوستش چیزی می گوید و ما از کنارشان رد می شویم.من چندباری دست می کشم روی سر دوستم و بلند ازش می پرسم:تو مطمئنی خوبی؟ آن زمان که کلام به پایان رسیده است و راه به نیمه. من ... قدیمها تحقیق برایمان این قدر مهم نبود. یک کتاب یا نهایت دو تا از کتابخانه می گرفتیم و رونویسی می کردیم. معلمها هم خیلی در بند روش تحقیق و این حرفها نبودند. آخرین تحقیقی که دوره ی مدرسه دادم تحقیق فلسفه ی پیش دانشگاهی بود. تقسیم کار عادلانه ای بود. من از کتابخانه کتاب گرفتم و برگه آ۴ دادم به دوستم. دوستم هم تحقیق را نوشت و طلق و شیرازه زد به کار و تحویل معلممان دادیم. نتیجه این که هیچ کداممان نفهمیدیم چی نوشتیم. هنوز هم آن وقتی که فکر می کردم حتما می رسه تا تحقیق را بخوانم نرسیده است. موضوع درس روش تحقیقم" بررسی الگوهای رمزگشایی سریال روز حسرت در میان بینندگان ساکن شهر تهران " است. تازه کار را شروع کرده ام و کمی شاید هم بیشتر سردرگم ام. دیشب " زندگی بدون من" و "مهمانخانه ای در برف " را اگر دیده باشید متوجه می شوید که پخش همزمان دو فیلم ارتباط با روح آن هم به بدترین شکل ممکن چه قدر می تواندحرص آدم را در بیاورد. پ.ن. خدا روشکر من خوابم برد و فقط آخر مهمانخانه در برف را دیدم. اما پخش این فیلمها یک چیزی دارد که آدم را وسوسه می کند : اگر اینقدر آمد و رفت بین دو دنیا راحت است ما هم یک دور بریم و سر بزنیم. این طوری نه مجبور می شوی خودت را برای کتابشناسی روش تحقیق پای اینترنت هلاک کنی نه کلاس و درس و ... . تازه مرتب هم خانواده را می بینی. خیلی هم خوش می گذره. پ.ن. فیلمهای سینماها این روزها حتی اگر خیلی عالی نباشند آن قدر خوب هستند که وسوسه ات کنند برای دیدنشان. پ.ن.۲.در این دارالخلافه ی مبارکه دو چیز هست که مدتی است عوض شده و به حالت عادی برگشته است .یکی فیلمهای سینمایی که از آن حالت "قلقک"وار و " کلاهی برای باران " در آمده است و دیگری هم مانتوهای توی بازار که من را به خریدن مانتو و ندوختنش امیدوار کرده اند. این روزها دوست دارم به یاد کارون پرآب باشم . وقتی که بعد از باران گل آلود می شد و آن قدر بالا می آمد که ترس از طغیان وجودت را پر می کرد. وقتی پارک ساحلی را خیس می کرد و خودش را از لابه لای نرده های کنار پارک شهرداری ( پشت هتل فجر) می رساند به درختهای سبز پارک. دلم برا ی کارون تنگ شده است. برای طغیانش وقتی بلوار ساحلی و آلاچیقهای زشتش را بی استفاده می کرد. دلم برای آن عکس قدیمی پل معلق هم تنگ شده است. و شاید همه ی اهوازیها هم دلشان تنگ شده باشد. برای همین گاهی آن عکس قدیمی پل معلق را که آب عریانی پایه های کم پل را پوشانده است به هم نشان می دهیم و از خودمان و شاید از مخاطبمان می پرسیم: کارون چند وقت است که دیگر این شکلی نیست؟ برای کارون طغیانی را آرزو دارم که مدتهاست به خود ندیده است و بارانی که جان بی جانش را سیراب کند. ......... پ.ن.۱. بعضی وقتها برنامه های تلویزیونی یک سوالهایی می کنند که مخاطب غیرحرفه ای هم خنده اش می گیرد . تابستان مجری برنامه ی الف وب آمده بود اهواز و رفته بود بلوار ساحلی. آنجا از یک آقایی پرسید :آقا شما چه حسی داری که می بینی کارون این قدر کم عمق شده است؟ آن آقا هم مانده بود انگار اولش که چه بگوید. بعد هم به شیوه ی شرکت در مراسم ختم گفت: خب من هم به نوبه ی خودم متاسفم. پ.ن.۲. گاهی دلم برای خانه ی وبلاگی قدیمم تنگ می شود و سر می زنم که ببینم آنجا چه خبر است؟ با اینکه می دانم خبری نیست .مثل همیشه.
