و گاهی نمی توان مانع جریان رود زندگی شد. پائولو کوئیلو
فیلم اول : نقل گُرد آفرید (داستان اولین زن نقال ایرانی) کارگردان: هادی آفریده فیلم دوم : بن بست ( زندگی بابک بیات آهنگساز برجسته و فقید سینمای ایران ) کارگردان: مصطفی شیری شنبه 2/3/88- ساعت11:30 - خ. شریعتی- سه راه ضرابخانه- خ.شهید گل نبی -سالن مطهری دانشکده ی علوم ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی داستان روز جهانی جامعه ی اطلاعاتی امسال برا ی من از روزی شروع شد که بنر بزرگ وزارت فناوری اطلاعات و ارتباطات را زیر پل سیدخندان دیدم.تصویر بنر بچه ای را نشان می دهد که پای کامپیوتر نشسته است و یک سایه ی سیاه هیولاوار پشت سر بچه است و جمله ی هشدار دهنده ای که از مخاطبش می خواهذ بچه را از خطرات اینترنت حفظ کند و البته بالای بنر نوشته است "روز جهانی ارتباطات و جامعه ی اطلاعات" . ربط معنایی این سازمان به این روز به عقیده ی من "وزارتخانه ساخته" است یعنی که به زور خودش را به دانشکده ی ما چسبانده چرا که وسایل ارتباطی نه همه ی ارتباطات که بخش کوچکی از آن است حالا حتی اگر آدمی مثل مک لوهان هم بیاید بگوید: وسیله پیام است باز هم دلیل نمی شود آن کسی که کار فنی در این وزارتخانه انجام می دهد بیاید و ارتباطات بخواند و... . به نظر می رسد طراح این بنر از جمله انسانهایی بوده که نه تنها نمی دانسته کلمه ی information در ترکیب information society باید صفت معنی شود و نه هم قافیه ی ارتباطات که حتی به خودش زحمت پرسیدن از یک نفر دیگر را هم نداده است . از تمام این حرفها که بگذریم نکته ی اصلی باقی می ماند که چرا در روزی که باید برای گسترش و توسعه ی ارتباطات تلاش کرد و فاصله ی مردم را از وسایل ارتباطی روز کمتر کرد وزارت نامرتبط ( تا حدی مرتبط) به این رشته تنها به انعکاس نکات منفی می پردازد؟ اگر بلد نیستیم و فرهنگ استفاده از آنچه به تازگی به دست ما رسیده نداریم آیا این حق را داریم که نگاه غیرواقعی مردم را غیرواقعی تر کنیم و در کنار فوایدی هم که تکنولوزیهای ارتباطی برای ما به همراه داشته است آن تصویر هیولاوار نشان بدهیم تا پدر و مادر از همه جا بی خبر ِبه دنبال یک لقمه نان از ترس به خطر افتادن بچه اش به کابلهای برق هم به چشم دشمن نگاه کند؟ آیا ما حق داریم وقتی تمام سایتهای خوب و غیر خوب را به سلیقه ی خودمان فیلتر کرده ایم باز خانواده ها را از خطرات اینترنت بترسانیم؟ اصلا وقتی هر سایتی که می خواهی فیلتر شده است و سرعت لاک پشتی اش از زندگی پشیمانت می کند -چه برسد به گشتهای معقول و غیر معقول اینترنتی- باز هم خطری وجود دارد که ما این طور با تصاویرمان با ذهن مردم بازی می کنیم؟ پ.ن. گاهی بعضی کارهایی که انجام می دهیم رفع تکلیفی است شبیه جلسه ی امروزی که بچه های دانشکده تشکیل داده بودند. اگر چه دستشان درد نکند برای همان خالی نبودن عریضه که زحمت داشته است حتما اما ... . بی خیال . مریم خوب نوشته است درباره ی استادان دانشکده. بخوانید حتما. سرنوشت عجیبی است زندگی و ارزش آدمی به ارزش رنجها نیست، زخمها و مدالهای تو یکسان بودند، پابلو! و پرسشهای تو گرهی نگشودند. باران که فرو می بارد ، می پرسی فروتر از این جایی هست ، آری انزوای عمیق تری ، زخمهای عمیق تری، صبر عمیق تری و فقط خوشبختی است که پیمانه پیمانه نصیب می شود. شمس لنگرودی- ملاح خیابانها ۱-هدف شرکت ملاقات کننده ی ساسی مانکن در انتخابات سال جاری چیست؟ ۲-هدف اطرافیان او از کمک به کاندیدای ملاقات کننده ی ساسی مانکن چیست؟( این سوال به شدت ذهنم را مشغول و مردد کرده است) نتایج: ملاقات کننده ی ساسی مانکن یا مشاور ندارد یا از مشاورانش استفاده نمی کند یا مشاورانش خواب هستند. که در سه حالت باید به حال این کاندیدا گریست چون با این عکسها و این چهره های اخمالو و عبوس و گاه گریان و البته با بدترین نوع زاویه ( تحقیر شده) گوی سبقت را دستی دستی به دامان رقیب اصولگرا خواهند انداخت! به یار اصلاح طلبی بدهد خب خیلی هم بد نمی شود! پ.ن. نمایشگاه کتاب امسال هم گذشت و خرید کتابمان شبیه شستشوی نمایشگاه بود البته . در قلبت جوانه ای نو رَس که باغبانش لگدمال کرده است اردیبهشت ۸۸ پ.ن. همین طور که زل زده ام به صفحه ی مانیتور به خود می گویم هر کسی علاقه ای دارد . نمی شود ارزش گذاری کرد. نمی شود گفت دخترک که معلوم نیست سال چندی دانشگاه است چرا برا ی عمو پورنگ نظر می گذارد و سرچ می کند و من نمی توانم سیم را وصل کنم به سیستم خودم که روزنامه بخوانم و عکسهای فارس را ببینم. به خودم می گویم حالا کارش تمام می شود و نمی فهمم چرا تا فرصت بود سیستم بغلی اش ننشست و دنبال عموپورنگش نگشت. به خودم می گویم حالا فکر کردی روزنامه خواندن خودت این قدر مهم است؟ برای دخترک هم روزنامه خواندن تو شبیه همان سرچ عموپورنگ و افسانه ی جومونگ است.نمی شود ارزشگذاری کرد.نمی شود. پ.ن.۱.اگر اینها را می خوانید یعنی دخترک سیستم را رها کرده است اگر چه بعید می دانم دیگر وقتی برای روزنامه خواندن مانده باشد. پ.ن. کنفرانسها و گزارشها را فاکتور گرفته ام البته. عقربه ها چشم نگران آسمان صاف است صافِ صاف دخترک می خندد: ممنون! مسئول شب هم لبخند می زند : اما مناسب خوابگاه نیست! پ.ن. مثل این است که یک نفر بیاید بگوید توی خانه ات چه لباسی بپوشی بهتر است یا بدتر! این روزها حرفهای جدیدی از بخشنامه های جدید زده می شود درست مثل دو سال قبل که شهلا ی دانشگاهمان به وقاحت امروز نرسیده بود. هنوز اما بین نگهبانهای ما و خوابگاه بغلی دعواست که چرا نگهبانهای ما حاضر نمی شوند مثل... از راه که می رسی یا می خواهی بروی جایی جلویت را بگیرند و به رنگ لباس و مدلش ... .داستان این حماقتهای ارشادی به کجا خواهد رسید نمی دانم. پ.ن.۱. فائزه خانم اما انگار توی این دنیا سیر نمی کند ص3 اعتماد ملی را بخوانید . بلقیس سلیمانی پشیمانم کرد از حرفهای دیشبم. نمی گویم بهتر از این نبود اما حالم بدجوری گرفته است. یاد آن جمله ی رهامی می افتم : سرنوشت گل نتیجه ی بازی من و حاج صادق بود.(مضمون تقریبا این بود) و فکر می کنم سرنوشت چند نفر را بازیهای دیگران رقم زده است؟ ما چه؟ من ؟ و من آیا بازی نخورده ام تمام این روزها را که آمده و می رود و خواهد آمد؟ بخوانید و از دست ندهید جمله های نابش را: ما از دیگران توقعات خودمان را داریم. و یادم می آید چطور رهامی با فکر های خودش گل را متهم می کند و ... . دلم برای گل بانو ی داستان می سوزد؟ چرا هیچ کس او را گل بانو نشناخت؟! هر کسی دیگری را آن طور که دلش می خواهد تفسیر می کند: گاهی گل، گاهی بانو. توی اتوبوس که نشسته ایم و کتاب می خوانم گاهی دلم نمی خواهد کتاب پیش برود. دلم نمی خواهد بدانم :" اگر می خواهید آدمها را بشناسید رمان بخوانید." من نمی دانم چرا هر چه بیشتر می خوانم بیشتر به یاد می اورم که آدمیزاده موجودی است ناشناخته. پ.ن.خیلی بد است که کم کاری، دروغگویی، پارتی بازی و ... بشود افتخار یک جامعه.بشود یک واقعیت که دیر یا زود باید به آن عادت کنی. باید همان راه را بروی. پ.ن. درست است که ما مقدار زیادی از دنیای " رپ" به دور هستیم اما آن قدرها هم از ترانه های پرمحتوای ساسی مانکن بی خبر نیستیم.
